28.10.14

Niet willen Veranderen

Er zijn mensen die heel nodig iets of zichzelf moeten veranderen maar op de een of andere manier daar niet toe komen.

Voor hulpverleners is dit heel frustrerend; ze zien dat een verandering de ander zo zou kunnen helpen maar wat ze ook doen, ze komen niet door.

Daarom gaan we eerst kijken naar de hulpverlener (dat kan iedereen zijn die een ander helpt). Een hulpverlener gaat er van uit dat de ander iets nodig heeft of zou kunnen nodig hebben om uit de positie te komen waar die in zit.

De belangrijkste vraag is of degene die hulp nodig heeft werkelijk uit die positie moet komen. Willen is één ding maar moeten is iets anders. Wie zich ongelukkig voelt moet van zichzelf eruit komen om zich weer gelukkig te voelen. En als hij het zelf niet wil dan wil de hulpverlener het waarschijnlijk wel in het belang van de ongelukkige.

Wanneer is het een keuze van de ongelukkige om ergens uit te komen en wanneer is het die van de hulpverlener?

Welnu, een hulpverlener gaat reageren of vanuit zichzelf of vanuit een hulpvraag.

Wanneer de hulpverlener uit zichzelf reageert dan is de kans dat de ongelukkige de hulp aanneemt tamelijk klein. De ongelukkige moet namelijk zelf bepalen of hij geholpen wil worden. Daarom is het zo verstandig om als hulpverlener de vraag te stellen of de ongelukkige geholpen wil worden.

Laten wij ervan uit gaan dat de ongelukkige daarop bevestigend antwoordt. Hij ziet in dat de hulpverlener hem uit zijn situatie kan helpen. Dan komt de volgende vraag: Is de wens van de ongelukkige om uit zijn misère te komen een die bij hem zelf is ontstaan of is het een antwoord op het idee van de hulpverlener? Meestal toch het laatste wat weer leidt tot weinig energie bij de hulpbehoevende om zich te laten helpen.

De kans op succes om iemand uit zijn lijden, zijn situatie, zijn gevoel waar hij zich niet goed bij voelt, te helpen is dus klein wanneer de ongelukkige niet uit zichzelf verder wil.

Nu gaan wij er vanuit dat de ongelukkige zichzelf betitelt als hulpbehoevend. Daarmee geeft hij al aan dat hij open staat voor de energie van degene die hem wil helpen. Stap 1 is daarmee gezet.

Stap 2 is het werkelijk hardop vragen om geholpen te worden. Alleen dan gaat het niet om wat de hulpbehoevende denkt dat hij nodig heeft. Het gaat erom dat hij formuleert wat zijn probleem is en de ander, degene die hem misschien hulp gaat bieden, zelf mag bepalen wat de ongelukkige nodig heeft. Een logische gedachte is namelijk dat wat de ongelukkige nodig heeft wel zeker door hemzelf zou worden opgelost als hij dat kon.

Stap 3, wij herhalen stap 1 en stap 2 nogmaals: vragen, open staan en begrijpen dat je het zelf niet kon, is de wil om te luisteren. Wanneer stap 1 en 2 niet gevolgd zijn dan zal stap 3, willen luisteren, eigenlijk bijna nooit van de grond komen.

Stap 4 komt dan vanzelfsprekend : overwegen, al dan niet hardop, wat de ongelukkige, de hulpvrager, met de geleverde informatie kan.

Wanneer hij er “ niets mee kan”  dan is of de hulpverlener niet de juiste of stap 1, 2 en 3 zijn niet gevolgd.

Wanneer hulpgever en hulpzoeker dit volgen, de stappen 1-4, dan is er een dialoog en daar wordt iedere ongelukkige als een stapje wijzer van.

30.09.13

Inspiratie

Geeft voorbeelden van en verwijzingen naar wat Beninvolente op haar site naar voren brengt